Etiketten kinderen

Etiketten kinderen

05 januari 2019

Etikettenkinderen!

Hoe het begon.

De Kleine Kruishoeve is een centrum voor hippotherapie en paardencoaching. We zijn gespecialiseerd in de begeleiding van kinderen met een laag zelfbeeld en dan vooral kinderen die een ‘ klevertje’ opgeplakt kregen. ADHD, ASS, HSP.....
Kortom kinderen die door de maatschappij als ‘anders’ en ‘raar’ of ‘moeilijk’ worden beschouwd en die zich dan ook meestal als een buitenbeentje voelen.

Niet echt bevorderlijk voor je zelfbeeld want voor kinderen is erbij horen erg belangrijk voor hun sociale status. Net zoals bij paarden betekent de kudde veiligheid en bescherming tegen roofdieren. Als je dus niet aanvaard wordt door die kudde creëert dat onzekerheid en zelfs angst bij die kinderen.


Over appels en bananen.


Ik ben apotheker van opleiding en ik ben dus wel wat bekend met de medische wereld en de algemene denkwijze ervan.

Als je anders bent dan de ‘normale mens’ krijg je een diagnose (lees klevertje) en moet je dus behandeld worden. Liefst op de klassieke manier met pilletjes en gesprekken. Anders zijn maakt de klassieke geneeskunde bang en moet dus weggewerkt worden.
Die denkwijze frustreert me enorm. Ze is zo kortzichtig vind ik. Het is zo zonde om dat anders zijn niet te benutten.
Als je altijd bananen eet en je ziet een appel die je dan kost wat kost in een banaan wil veranderen omdat dat een vrucht is die je kent. Dat is toch idioot en doodzonde. Appels zijn ook gezond en erg lekker. Net zoals bananen.


Neem toch gewoon een pilletje!


Tijdens mijn carrière aan de apothekersbalie merkte ik dat ‘pilletjes’ alleen niet de oplossing zijn. Het feit dat ik met de jaren steeds meer voorschriften kreeg van antidepressiva en anxiolitica voor jongere kinderen, raakte me diep.
De klassieke psychotherapie boodt vaak geen soelaas en bovendien waren de wachtlijsten vaak ellenlang merkte ik.
Wanhopige ouders en nog wanhopigere kinderen waren het gevolg en vaak was ik een luisterend oor voor hen. Dat was op dat moment het enige wat ik voor hen kon doen.

Na een ongeval met mijn eigen paard waarbij ik enkele ribben kneusde en dus verplicht enkele weken moest rusten, besefte ik dat ik te veel stress had in mijn beroep als apotheker omdat ik naar mijn idee mijn patiënten onvoldoende kon helpen met medicatie alleen. Ik wou meer doen.

Ik werd als kind ook altijd beschouwd als raar, asociaal, wereldvreemd, naïef enzovoort.
Ik voelde dat ik niet echt paste in de maatschappij en voelde me vaak heel eenzaam en onbegrepen.
Er was blijkbaar iets mis met mij.


Paarden brengen rust in je hoofd.


De paarden, de honden en de natuur hebben me altijd troost, rust en geloof in mezelf gebracht. Op de rug van een paard was vrijwel de enige plek waar ik me vrij en veilig voelde. Waar ik mezelf kon zijn. Waar ik me niet moest aanpassen en me niets moest aantrekken van wat anderen over me dachten.
Ik maakte urenlange wandelingen met mijn paard. Alleen met zijn twee in de prachtige bossen en velden.

Ik ben van nature iemand die graag anderen helpt en heb pas als volwassene ‘mijn etiketjes’ gekregen: hoogbegaafd, HSP met een vleugje ADHD. Als appel kan dat tellen in een bananenmaatschappij.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

{{ newsletter_message }}

x

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x